Como dicilo...

É coma a profesora que che di que preguntes dúbidas e che berra.
Coma a nai que che pregunta que cando vas coller mozo e logo non che deixa sair da casa.
Como un amigo da infancia que che di que nunca "quedades" e cando llo dis, non pode.
Coma un músico que che di que a música é sentimento, pero á hora da verdade todo é física.
Dinnos que exterioricemos os nosos sentimentos, pero só serve para chamar á depresión e o descontento.

Cando un non sabe que facer.

Ergueuse do seu asento. Fixo un pouco de ruído coa cadeira e foi ata diante. Leu. as súas verbas atravesaban os nosos oídos, mesturadas coa música que procedía dalgún lugar. Que expresaba o poema? Que quería dicir todo aquilo? Non llo explicou, limitouse a berrar. Ela estaba desconcertada e intentaba responder. A mestra non comprendía que os rapaces non sabían nada, que non entendían ós poetas, pero querían. Xa o dicía aquela rapaza: "Eu quero unha profesora de verdade".

Queridas persoas.

Son un ser humano. Proxecto de persoa. Aínda me están planificando, calculando as medidas dos meus aspectos morais. Alguns amigos meus, enteráronse dalgunhas cousas que me porán. Aínda non sei que é cada cousa, pero todo soa tan ben...
Dixéronme que me van poñer un gran corazón, ¿Que é iso? Non o sei, pero tamén falaron entre eles que me daría problemas, que me encariñaría fácilmente das persoas, que me ía a levar bastantes disgustos. Non entendía nada.
Logo volvéronse hacia min e seguiron contándome as miñas futuras cualidades:
Tería días anti sociais, días nos que me sentiría soa y días nos que estaría rodeada de xente. Odiaría aos que van de víctimas y amaría a música. Saltaría só cando eu quixera, correría para sentirme ceibe.
—E din que lles queda pouco espacio...
—E cal é o problema?
—Que nese espacio vai a cultura.

E así é o meu presente.

Jazz.

Hoxe é o aniversario da miña escritora favorita. Soará moi pelota, pero sí, éme a favorita.
Faríalle unha entrada extensa pero e que non teño inspiración ._.
¡FELISIDADEH!