Música para os meus oídos...

Un mundo paralelo conmocionado

Alguén marchou... Deixou as nosas vidas... Por que? Ninguén o sabe... Quizáis quixo sentirse Kurt, ou facerse o interesante... Non... non era de ese tipo de persoas... Quen sabe? Fartámoslle... Pero así... tan de repente?
En realidade a ninguén lle importa... É triste que o clube de los bohemios perdera  un membro.
Descanse en paz.
Onde quera que estea.

Así, de repente

deixaches a túa arte de palabras e unha nota de suicidio medio escrita...

Como me aburría, decidín nacer.

Foi o maior erro da miña existencia.

Querida xente... Se estades aí:

Si, son A.M.T.#... Ou iso creo... Non escribo... Razón? Castigo... Quedáronme tres dos, por se non o sabíades... Bueno... Creo que cambiei, coma sempre... Agora dou noxo, son gilipollas e non lle caio ben a ninguén.
Algo que marcou me pasou recentemente, foi o enfado que tiven co meu ex-mellor amigo. No volo contarei, porque é unha tontería, aínda que segundo el, digo mentiras e blablabla.
Teño unha guitarra nova (algo bo). É vermella...
Feliz 2012... No me apetece facer un resumo do 2011... Non merece a pena...
Agora irei desafinar a miña guitarra e a romper cordas...

"CORTEN"

—Non ves? Pero mira como escribo! É unha merda... Que é da antigua A.M.T.#? Necesito odiar a alguén...
—Eu creo que...
—Cala! Godofredo... Onde estás? Necesito odiarte...

Dare for distance.

Triste mensaxe...

Ola, A.M.T.#:
De verdade segues chamándote así? Porque sen nós, non creo que o sexas.
Que tal che vai? A nós ben sen ti. Xa nos encargaremos de insultar a Go por ti. Bo Nadal e próspero 2012, avisa cando te sintas receptiva.
Fdo: A ironía, o sarcasmo e esa cousa que facía as túas entradas diferentes.

Hora da cea, rapaces

Chegou a hora da cea. Moría coa fame.
Como ritual de todas as noites, abrín o frigorífico: Danacol, Actimel, paté con moho, salpicón, quixo, Fanta, chourizo...
"Dificil decisión, tomarei un pouco de todo".

The end

ASDF MOVIE

Vida.

Sentada no sillón mirando fixamente ó televisor en branco, imaxinaba na miña mente o que quería ver.
Eu era a protagonista, a protagonista da miña vida. Mentres non morrín, estiven imaxinando a miña vida perfecta. Deixei este mundo sen ter vida.

O clube dos bohemios

Eran catro tolos sentados ao redor dunha mesa: un gato, un WC, unha psicópata e unha ninguén.
Discutían sobre a arte da palabra, pero en realidade, ninguén posuía verba ningunha.
Encontráronos mortos á mañá seguinte.
Ninguén os matou, morreron eles mesmos.