mércores, 5 de decembro de 2012
Literatura.
Escribía, eu non entendía o que dicía. Miroume con cara de desprezo e arrancoume a folla das mans facendo que olvidase a súa letra escrita a pluma, descoidada pero preciosa. Os ollos contiñan unha mestura de odio e incomprensibilidade e, dende aquela, non volveu dirixirme a palabra.
Campo(s) semántico(s)
Fogar de Breogán,
MOMENTOS sen... sentados,
Pallas mentales
Subscribirse a:
Publicar comentarios (Atom)
moi bonito ._. ou non ._. depende... quen o mire, claro
ResponderEliminar